منو
تبليغات







 
اخلاق
اخلاق
پنجشنبه 6 خرداد 1389 اهميت وفاي به عهد و پيمان از منظر امام علي عليه السلام
منبع: نورپرتال (www.noorportal.com)


در مسئله پيمان، يك بياني هست در نهج‏البلاغه كه با دقت در آن مي توان فهميد كه از نظر علي عليه السلام مسئله وفاي به پيمان يك‏ مسئله عمومي و انساني است. در فرمان معروفي كه به فرماندار خودش و به‏ مقياس امروز به استاندار خودش مالك اشتر مي‏نويسد، يكي از دستورهايش‏ اين است كه مبادا با مردمي عهد و پيمان برقرار بكني و بعد هر جا كه ديدي‏ منفعت اين است كه عهد و پيمان را نقض بكني، آن را نقض نمايي. بعد حضرت استناد مي‏كند به جنبه عمومي و بشري عهد و پيمان، كه اگر بنا بشود پيمان در ميان بشر احترام نداشته باشد، ديگر سنگ روي سنگ نمي‏ايستد. عبارت اين است:
«وان عقدت بينك و بين عدو ك عقده، او البسته منك ذمه، فحط عهدك‏ بالوفاء؛ اگر با دشمنت پيماني بستي يا او را زير پروبال امان خود گرفتي، پيمانت را با وفاداري حفظ كن»، «وارع ذمتك بالامانه، واجعل‏ نفسك جنه دون ما اعطيت؛ و تعهدت را با امانتداري رعايت نما، و خود را در برابر آن پيمان و تعهد سپر ساز».
خيلي تعبير عجيبي‏ است! «فانه ليس من فرائض الله شي‏ء الناس اشد عليه اجتماعا مع تفرق‏ اهوائهم و تشتت آرائهم من تعظيم الوفاء بالعهود؛ مي فرمايد زيرا در ميان واجبات الهي چيزي كه مردم - با همه اختلاف سليقه ها و پراكندگي انديشه هايي كه دارند - بيش از هر چيز بر آن اتفاق داشته باشند، مانند احترام به وفاي به عهدها و پيمان ها نيست» چون اين‏ يك امري است كه از وجدان انسان سرچشمه مي‏گيرد و به عقيده خاصي مربوط نيست كه كسي بگويد چون در دين ما دستور رسيده پس من عمل بكنم، و ديگري‏ بگويد ولي در دين ما نيست پس لازم نيست عمل بكنم.
مي‏گويد اين را وجدان‏ هر بشري حكم مي‏كند «و قد لزم ذلك المشركون في ما بينهم دون المسلمين‏ لما استوبلوا من عواقب الغدر؛ حتي علاوه بر مسلمانان، مشركان نيز وفاي به عهد و حفظ امان را در ميان خود لازم مي شمرند، زيرا فرجام وخيم عهدشكني را دريافته اند»، «فلا تغدرن بذمتك و لا تخيسن بعهدك، ولا تختلن عدوك، فانه لا يجتري علي‏ الله الا جاهل شقي؛ پس مبادا پيمانت را بشكني و تعهدت را زير پا نهي و با دشمنت نيرنگ زني! كه (اين كار جرات و جسارت بر خداوند است و) جز نادان نگون بخت بر خداوند جسارت نمي ورزد»، «و قد جعل الله عهده و ذمته امنا افضاه بين العباد برحمته و حريما يسكنون الا منعته» تعبيرهاي عجيبي است! «و همانا خداوند از سر رحمت خويش عهد و امان خود را مايه امنيت و آرامش قرار داده و آن را ميان بندگان منتشر ساخته، و حريمي ساخته كه بندگان در پناه آن بيارامند و به زير سايه امن آن بشتابند، تا آنجا كه مي‏فرمايد: «و لا تعولن‏ علي لحن قول بعد التأكيد و التوثقه» و الي آخر حديث. و به سخنان دو پهلو و قابل تاويل تكيه مكن پس از آنكه مي تواني آن را سخت و استوار سازي. (نهج البلاغه، نامه 53).
اينجاست جاي توكل و اعتماد به خدا و اينكه‏ بگويي خدايا! چون رضاي تو در اين است كه به عهد خود وفادار باشم، من‏ نقض پيمان نمي‏كنم مگر اينكه دشمن نقض پيمان بكند يا علائم نقض پيمان‏ (آشكار) باشد و بر تو ثابت بشود آنها مي‏خواهند نقض پيمان بكنند، كه‏ آن هم شرايطي دارد كه ما طبق آيات قرآن عرض خواهيم كرد.
 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ


تعداد بازديد اين صفحه: 592
Guest (PortalGuest)

دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم (شعبه اصفهان)
مجری سایت : شرکت سیگما