شکل‌گیری نظام مقدس جمهوری اسلامی و حاکمیت گفتمان انقلاب اسلامی نویدبخش حضور فعال دین در عرصه‌های علمی و اجتماعی بود؛ به‌گونه‌ای که مبانی انسان‌شناسی، روان‌شناسی، علوم رفتاری و اجتماعی را که تا آن زمان به‌عنوان ایده‌های نو در سطح مجامع علمی و بین‌المللی مطرح بودند، به چالش کشید. این ایده، در سطح ملی ترسیم‌کننده هویت دینی‌ملی و در سطح فراملی تبیین‌کننده ضرورت بازسازی علوم انسانی با نگرش به مبانی اسلامی و فرهنگ ایرانی در دوران معاصر بود. ترسیم هویت دینی‌ملی و تلاش برای بازسازی علوم انسانی با نگرش به مبانی اسلامی و فرهنگ ایرانی، پرسش‌ها و معضلاتی جدید را به وجود آورد که تاکنون مراکز دینی و دینداران به‌طور جدی به آن نپرداخته‌اند. پاسخگویی به این پرسش‌ها و معضلات، بی‌تردید نیازمند بازنگری در مبانی و بینش حاکم بر علوم انسانی رایج، در کنار نگاه روشمند و نقّادانه به میرات فکری است.